سوار ماشین شده بودم . سه شنبه شبی بود . رادیو معارف داشت در رابطه با حضرت حجت (علیه السلام) مطالبی را بیان می کرد.کاری به صحبتاشون ندارم.....

خبرنگار  اونا رفته بود مسجد مقدس جمکران، تا از اونایی که اونجا بودند گزارشی تهیه کنه.

رفت سراغ جوونی مثله منو شما.

آقا سلام علیکم .

سلام علیکم .

چی شده شما اومدید اینجا؟

اومدم تا با مولای خودم درد و دل بکنم و.........

خوب که ادامه داد گزارشگر پرسشی نمود از اون پرسشا . خیلی منو به فکر فرو برد . پرسید اگه الان حضرت را ملاقات بکنید و خدمت ایشان برسید با ایشان چه صحبتی دارید؟

جوون کمی یکه خورد ، منو امام زمون!!؟. من لیاقت ندارم ایشون را ببینم.من خاک پای ایشون هم نمی شم ، اصلا حالا که شما این پرسش را نمودید ، من دهنم خشکید و لرزه به اندامم افتاد و......

تو ماشین به خانمم گفتم : همه ما همین طوریم . تا قبلش صدای ما به استغاثه بلنده ، آقا چرا نمیای؟؟، بسمونه دیگه، با هات کار داریم!!!! ،دیگه نمی تونیم و.....

اما اگه به خدمت حضرت برسیم ، هیچ برای گفتن نداریم. إه مگه صداش نزدیم؟؟!! ، مگه نگفتیم بیا که خیلی باهات کار داریم . پس چی شد ؟؟.حالا که اومد، سر به جامه بردیم و مشغول فکر کردن شدیم که از آقا چی بخواهیم ؟، چی بهش بگیم!!! و........این همون آمادگی است؟این همون محبت است؟این همون تشنگی است که دائم ازش دم می زدیم؟آیا این نشون دهنده این نیست که بسیاری از فریادهای ما به خاطر مشکلات زندگی شخصی خودمونه و میخوایم یکی بیاد اونا را حل کنه و کاری به خود حضرت نداریم .مریض داریم ، ازدواجمون دیر شده، شغل نداریم، اخیرا هم که سوخت و کارت سوختمون...... 

این همه جمکران ، دعای ندبه، و...نکنه برا آقا نیست. بلکه به یه نفر حلال مشکلات زندگی شخصی نیاز داریم. آیا اینه وظیفه؟  رسم عشق و عاشقی همینه؟نیاز و اضطرار ما ما به حجت خدا برا همینه؟

نمی گم در امور دنیایی ، خواستن از حضرت نباید باشد ولی فقط دنیایی فکر کردن خیلی کمه ، زشته .

همین الان که داری نوشته رو می خونی فکر کن اگه چند لحظه دیگه با حضرت ملاقات کنی ، آمادگی داری ، چی میخوای بگی ، اون قدر تشنه هستی  که لحظه ای را از دست ندی؟؟و....  یا خدای ناکرده این قدر تعلل می کنیم و دست و پامون را گم می کنیم و در خواست می کنیم ملاقات یه زمانی دیگه باشه تا آمادگیشو پیدا کنیم.!!!!

عزیزان ، دوستان ، بزرگواران. لاف زدن دیگه بس نیست.امروز چقدر به یاد حضرت بودیم.از ۵ساعت قبل تا الان حضرت کجای زندگی ما بود .اصلا این که می گن اگه حضرت نباشن دنیا به هم ریخته می شه ما ها کی به هم ریختیم ؟؟اوضاعمون به هم خورده ؟؟یا نه اصلا ککمون هم نگزیده . بقیه لحظات گذشته و آینده نیز به مانند این ۵ساعت .

این تشرف را که در مسجد جمکران برای یکی از عاشقان حضرت اتفاق افتاده را ذکر می کنم و همه شما را به تاملی بیشتر دعوت می کنم.باشد که جزو منتظران حقیقی حضرتش نائل گردیم.

گفت با همسرم در مسجد جمکران نشسته بودیم . هوا بسیار گرم بود .از دور سیدی را دیدیم که به طرف مسجد می آید .به همسرم گفتم حتما این سید در این هوای بسیار گرم تشنه است ، خوب است لیوانی آب به او تعارف کنیم. هنگامی که به نزدیکی ما رسید ، سلام کردم و گفتم در این هوای گرم آبی بنوشید و دعا کنید که خدا فرج حضرت را نزدیک کند.(هنوز نشناخته بودند که خود حضرتند).

ایشان می گویند: حضرت آب را که میل نمودند و  می خواستند ظرف آب را برگردانند فرمودند:مردم به اندازه همین مقدار آب ما را نمی خواهند و گرنه دعا می نمودند تا خدا فرج ما را نزدیک کند.

به راستی مگه ما دعا نمی کنیم؟؟.پس چرا حضرت اینگونه فرموده اند . نکند دعای برای حضرت لقلقه زبانمون گردیده وتوجهی به ایشان نداریم.

اندکی تامل .اندکی تامل. اندکی تامل.

خدایا ما را در این ماه عزیز تشنه حضرتت بگردان و به دستان مبارک او سیرابمان بگردان. آمین

سلام.قول بده کمی عجله نکنی  . این دفه یه مقدار وقت بزار. ضرر نمیکنی........... 

امیدورام که تو این گرمای تابستون ، دل شما هم از نور اهل بیت گرم باشه .

راستش امروز می خوام یه مقدار خودمونی تر از قبل با هم حرف بزنیم .خواهشم اینه  که این بار خدا وکیلی تا آخر مطلب را بخونید بعد اگه خواستید نظر بدید.یا اصلا نه، می خواین نظر هم ندید ندید ولی در یه موقع مناسب، کمی تامل و تفکر کنیم.به قول دیروزیها بشینیم دو دو تا چهار تا کنیم ببینیم....

چند روز پیش یکی از دوستان مطلبی نوشته بود که جدی منو به فکر فرو برد .اونم این که خودمونیم چقدر از این مطالبی که می نویسیم را بهش عمل کردیم .(قول دادی تا آخر مطلب باهم باشیم.)

یادتون هست محرم اومده بود ،هممون نوشتیم کربلایی شدن چه صفایی دارد و.......

به یاد بیارید ایام فاطمیه را ، هممون  نوشتیم ، اگه محرم مادر بشیم و ما را نیز به مانند سلمان از خودشون حساب کنند ، چی مییییییشه و.............

تولد مادر مون حضرت زهرا (سلام الله علیها) گذشت ، چه مطالبی تو وبمون نگاشتیم و........ 

ولی رفقا ، دوستان ، عزیزان ، بزرگواران کجای راهیم. نکنه وبمون یه نوع تفریح مدرن برامون شده باشه.نکنه به روز مرگی دچار شدیم.نکنه اومدیم وبی براه بیاندازیم تا هم خودمون وهم دیگران به خدا برسیم ولی دیگران از نردبان مطالب خوبمون بالا رفتندو آسمونی  شدند و ما هنوز زمین گیر باشیم.

بسمونه دیگه .بیایم این بار خودمون حرکتی کنیم.

چقدر رفتیم تو وبهای دیگران ،مطلب نخونده نوشتیم :خوبه ، عالیه، به ما هم سر بزن، منتظرتم، لینکتون کردم و هزارتا واژه دیگه تا اونا ،برا لحاظاتی بیاریم تو وب خودمون.جدی این مشغول شدن به هیچ و پوچ نیست، در حالی که خودمون مطلب خودمونو یا نخوندیم یا بهش عمل نکردیم .

چون وب مذهبی هستیم اینا رو نوشتم وگرنه اونایی که از این دنیا و ماندگاری در این دنیا مینویسند را کاری با آنها نیست چرا که اونا نشسته پاکند. 

همه حرفم اینه، ما که اومدیم در کنار وبهای دیگه ای که از پوچ و دنیا و عشقهای خاکی و مجازی و ....مینویسند ،کاری بکنیم تا بمانیم ، نه این که دنیا و دنیا دوستان ما را باخود ببرند ،باید بیش از اینا کار بکنیم و اون هم کار روی خویشتنه تا جوابی بگیریم.

همتون شاید شنیدید ، رفتند خدمت آیه الله بهجت.عرض کردند آقا ما می خواهیم برسیم به خدا و اهل بیت.چه راهی و چه ذکری به ما توصیه می کنید؟  ایشان فرموده بودند:  به اون چیزهایی که بلدید عمل کنید ، خودشون دستتون را میگیرند.

اینای که می نویسیم چقدر عمل می کنیم.اگه میخواهیم وبمون نور و روشنی داشته باشه، باید با عمل خودمون در آن روح ببخشیم .مگه نشنیدی که فرمود:کونوا دعاه الناس بغیر السنتکم.مردم را با رفتارتون به دین دعوت کنید نه با زبانتون.

شاید بگید این حدیث، در رابطه با برخوردهای حضوریه که همدیگر را می بینند ولی خدمتتون عرض می کنم با توجه به احادیث اهل بیت(علیهم السلام) و تجربه ، دیدیم که نوشتارهای اونهایی که به حرفاشون اول از همه خودشون عمل می کردند تو دلها نشسته ودیگران نیز رغبت به اون نوشته پیدا نمودند.

به امید اینکه این آخرین حرف و اولین قدم ما برا ی رسیدن به خود باشد.

از اینکه دوباره فرصتی پیش آمد تا در کنار یکدیگر باشیم بسیار خوشحالم و خدای را از این نعمت شاکرم.

راستش را بخواهید در کنار حرم کریمه اهل بیت(علیهم السلام ) دعاگوی تک تک شما عزیزان بودم.

 در این چند هفته که نبودم ، برخی از بزرگواران  ابراز لطف نموده اند ، که از همه شما سپاسگزارم.

تصمیم گرفتم در اولین مطلبم ، سخنی از مرحوم علامه بزرگوار برایتان بنگارم ، شاید مورد نظر قرار بگیرد.

راستی با خبر شدم که یکی از بهترین وبهای فرهنگی ، مذهبی به نام راهیان نور توسط برخی افراد معلوم الحال هک شده . به امید آنکه فضای مجازی اینترنت به سمتی حرکت نماید که دیگر شاهد چنین اعمال غیر اخلاقی نباشیم.نشانی جدید وب  http://www.rahyanenooor.blogfa.com/ 

تا دیداری دیگر بدرود.

                                                          به نام خدای مهربان

از آنجایی که همه ما در مسایل روزانه خود با آسیب ها وچالشهایی در رابطه با مسایل دینی ، اجتماعی ، خانوادگی و ازدواج روبرو هستیم ، در اصفهان مکانی به نام ستاد پاسخگویی به پرسشهای دینی وجود دارد که زیر نظر دفتر تبلیغات اسلامی می باشد .

در این ستاد، کارشناسان دینی  ، در دبیرستانهای دخترانه وپسرانه وهمچنین دانشگاهها حضور پیدا میکردند وبه پرسشها ، پاسخ مناسب ودر امور مشاوره ، راهنماییهای لازم را انجام می دادند، که با موفقیت و استقبال فراوان روبرو شدیم.

حال که مدارس ودانشگاهها تعطیل شدند و بسیاری از عزیزانی که در مدارس و دانشگاهها با آنها گپ و گفتگویی داشتیم، به نشانی اینترنتی رجوع می نمایند .ما جهت سهولت بیشتر ،پلهای ارتباطی خویش را گسترش دادیم تا بدین وسیله باز هم بیش از پیش در خدمت شما بزرگواران باشیم.

پرسش و پاسخ کتبی:

شما کلیه پرسشهای خویش را به  نشانی:اصفهان ، میدان احمدآباد، تقاطع اول خیابان بزرگمهر ، خیابان شهید نواب ، مجموعه فرهنگی مسجدالامام مکاتبه نمایید تا در اولین فرصت پاسخ آن به نشانی شما ارسال گردد.

پرسش و پاسخ تلفنی :

شما می توانید باشماره  تلفنهای 2255919-0311ویا 09354910868 درروزهای شنبه ، چهارشنبه از  ساعت 18الی اذان مغرب تماس گرفته و بفرمایید با حاج آقا کریمی می خواهم صحبت کنم.

 خواهشم از شما عزیزان این است، با توجه به اینکه  شماره تلفنها متعلق به مجموعه فرهنگی مسجد الامام می باشد و شخصی نمی باشد ، در غیر از ساعات ذکر شده ، شماره تلفنهای مجموعه را اشغال نفرمایید.

پرسش و پاسخ اینترنتی:

شما می توانید پرسش خویش را در ستون نظرات بنویسید و پاسخ آن را درایمل شخصی خود ویا در همین وب مشاهده نمایید.

همچنین روزهای سه شنبه ساعت ۱۶ الی ۱۷و پنج شنبه از ساعت ۵الی ۶ صبح ، به صورت حضوری ، از طریق یا هو مسنجر در خدمتتان هستیم.  آی دی وب : hajimasalaton

دوست عزیزم،شما نوشتاری را خواهید خواند که میان یک جوان ۲۲سالهو حضرت آیت الله علامه طباطبایی در سال ۱۳۵۵مکاتبه شده است. 

آنچه آن جوان سوال كرده است نياز آشكار يا نهان هر انسان مكلفي است، در هر فصلي از حيات كه باشد، آنگاه كه در پيچ و خم زندگي و در فراز و نشيب اين دنيا پاي گذارده و در تاريكناي اين مسير، كور مال كور مال در اميد مقصد است، و جواب علامه چراغي است راه نما از خضر، و تو! به هوش باش كه:

         طي اين مرحله بي همرهي خضر مكن      ظلمات است، بترس از خطر گمراهي

استمداد:

دستگيري:

جوابي كه حضرت آيت الله در پشت همان نامه مرقوم كردند:

بنده مرجع تقلیدم حضرت آیت الله فاضل لنکرانی بوده و اکنون که ایشان فوت نموده اند وظیفه بنده در تقلید چه می شود؟آیا می توانم در ادامه نیز  از ایشان به مانند قبل تقلید نمایم؟

پاسخ) بقای بر تقلید میت باید با اجازه مجتهد زنده باشد، یعنی شما الان یکی از مراجعی که در قید حیات هستند را انتخاب نموده (با توجه به اعلم بودن مرجع) و چنانچه ایشان اجازه بر بقای میت داده باشند ، شما می توانید از همان مرجعی که فوت کرده اند تقلید نمایید.از جمله کسانی که بقای بر میت را اجازه داده اند:حضرت آیه الله خامنه ای ،حضرت آیه الله مکارم شیرازی ، حضرت آیه الله بهجت